فضای مجازی

دیر گاهیست که همه چیز مجازی شده است. خنده های مجازی، دوستان مجازی، سلام های مجازی،گلهای مجازی، باغ های مجازی و میهمانی های مجازی.

روی یک سفره و در کنار هم نمی نشینیم. عکس سلفی می گیریم و گردش سلفی می رویم. بازی سلفی می کنیم . خنده های سلفی، گریه های سلفی و نامه های سلفی را در فضای مجازی ؛ مدام و مدام تجربه می کنیم. تجربه ای خسته کننده و مکرر.

591165_Ab1r0rvQ.JPG

از نان سنگک گرم و بوی پنیر و ریحان تازه خبری نیست. از نامه های کاغذی خبری نیست. از حوضهای پر از ماهی و شمعدانی های قرمز کنار آن، خبری نیست. از باغچه های کوچک آراسته خبری نیست. گردش های ما سلفی شده است و مجازی. حتی زیارت هایمان هم مجازی شده است. مثل دوستانمان، مثل نامه هایمان، مثل کاغذهایمان و مثل ....

591165_sV2aC7X3.JPG

گاهی شاید تصاویری در قاب یک تابلوی زیبا، ذهن ما را به گستره خیال بکشاند و اندیشه ای که شاید در خاطره هایمان مروری شود بر سفره های پر از شادمانی و مهربانی، خانه هایی لبریز از عشق و دوست داشتن، و دوستانی که می توانستی گرمای نگاهشان را لمس کنی و آنها را به جرعه ای از لبخند و نشاط میهمان کنی. بی ریا و بی تعارف و مهم تر از همه ..... بی تفاخر.

591165_p5mdEMMX.JPG

گویی دیگر هیچ چیز و هیچ کجا بوی دوستی و مهربانی ندارد. نه درون خانه ها و نه بیرون آنها. چیدمان درون خانه ها با فرهنگ این خاک بیگانه گشته است و نمای بیرون ساختمان ها نیز، دیر گاهیست که رنگ و بوی دیگری یافته است. کشتزارها و جنگل ها، آسمان آبی ، سفره ها و سفرها و..... و....و گویی همه چیز رنگ و بوی مجازی یافته است. .

591165_JVSSEaHl.JPG

نه برای دوستانمان وقت داریم و نه برای اطرافیانمان، نه برای پدر و مادر و نه برای خواهر و برادر. نه برای خودمان وقت داریم و نه حتی برای خدایمان. براستی پس چرا زمانی برای زیستن در اختیار ما قرار گرفته است. منتظر رسیدن به چه هستیم؟

 فقط و فقط کسب معاش و...؟؟؟ 

591165_gBCU1Pvr.JPG

/ 0 نظر / 49 بازدید